Follow:
Moederschap

Hoe het is om een kersverse moeder te zijn

Vandaag is het Moederdag, mijn allereerste Moederdag! Speciaal voor deze dag leek het mij wel leuk om iets over het Moederschap te schrijven. Ik besloot dat het een spontaan artikel moest worden en dus schrijf ik maar gewoon even van mij af. Over hoe het is om voor het eerst moeder te zijn, hoe mijn leven er nu uit ziet en over mijn nachtrust sinds we een baby hebben.

Laat ik bij het begin beginnen: de geboorte. Maandenlang leefde ik er naar toe: het zien van onze baby. Ik kon me er geen voorstelling van maken. En toen ze er eenmaal was, vond ik het zo bijzonder en eigenlijk ook wel een beetje vreemd dat zo’n mooi mini mensje, met alles erop en eraan, in mij heeft gezeten en daar is gegroeid. Mooi, dat is ze zeker. Die cliché van Je eigen kind is het mooiste kind van de wereld, is zo ontzettend waar!!

Ik ben in het ziekenhuis bevallen en eenmaal thuis gingen we naar bed, omdat we nog wel wat slaap konden gebruiken aangezien de weeën midden in de nacht waren begonnen. Veerle lag naast ons in het wiegje. Ik heb volgens mij helemaal niet geslapen, van de adrenaline. Ook bleef ik maar naar haar kijken en ik wilde haar zien ademhalen. Dat ademhalen dat is wat, als kersverse moeder zijnde. De angst dat je pasgeboren baby geen adem meer haalt, vond ik zo ontzettend groot! Dat is echt bizar! Nu ze (of eigenlijk morgen) 3 maanden is, betrap ik mijzelf erop dat ik nog steeds wel eens het geluid van de babyfoon op het hardst zet, omdat ik haar ademhaling wil horen.

Dan de nachten. De eerste nacht hebben we alle 3 bijna niet geslapen. De nachten daarna waren al redelijk goed. Veerle had bij het naar bed gaan altijd eerst een huiluurtje, omdat ze volgens mij niet alleen in het wiegje wilde liggen. Super zielig vond ik dat! Verder moet zo’n kleintje om de 3 uur gevoed en verschoond worden. Daar ben je ongeveer een half uur mee bezig, dus na 2,5 uur gaat je wekker opnieuw. Gelukkig kon ik zo weer verder slapen. Toch waren dat nachten met minder slaap dan gebruikelijk. Al gauw was dat voeden in de nacht niet meer zo vaak nodig. Ik zette mijn wekker steeds later en op een gegeven moment zette ik de wekker helemaal niet meer. Veerle werd zelf wel wakker als ze honger had. Tot ik een keer ‘s ochtends wakker werd en het tot mij doordrong dat ik er helemaal niet uit was geweest in de nacht. Ze had doorgeslapen! Gelukkig voor ons was dat moment er al vrij snel. Dat is echt heerlijk! Ik weet dat dit ontzettend luxe is! Op dit moment lijkt het wel of Veerle het afwisselt. De ene week slaapt ze de hele nacht door en de andere week komt ze ‘s nachts 1x, maar slaapt dan tot lang uit (en ik ook, haha!). Veerle verwend ons hier echt mee, zo heerlijk! Van weinig nachtrust is dus (op een uitzondering na) geen sprake en dat zorgt er echt voor dat de dag een stuk gemakkelijker is!

Ondanks dat het een geweldig lieve baby is die het ons volgens mij heel gemakkelijk maakt, kan ze ook echt wel huilen. Of eigenlijk: krijsen! Vooral op het moment dat ze honger heeft, dan laat ze dat wel horen. Ze gaat dan helemaal los. Ik kan daar absoluut niet tegen en dat had ik voor de tijd niet verwacht. Ik wil haar dan het liefst sussen en troosten. Meestal lukt dat, maar soms ook niet. Dat heeft mij wel eens gefrustreerd, maar nu weet ik dat er altijd een moment komt dat ze stopt met huilen. Gelukkig is de fles meestal mijn redding, maar soms heb ik ook geen idee wat er is. Toen ik laatst op een site las dat pasgeboren baby’s per dag ongeveer 2 uur huilen, bedacht ik mij dat Veerle ons ook op dit gebied erg matst. Als ze huilt, huilt ze heel hard, maar ze huilt niet vaak. Gelukkig is ze gek op haar speen en die zorgt er ook voor dat ze niet zoveel huilt.

Ja jongens, die speen die is wat. Veerle is er gek op. En ik nu ook. In het begin vond ik het erg fijn dat door die speen haar huiluurtje ‘s avonds eraf ging, maar overdag wilde ik dat ding niet zien. Mijn gedachtes waren: een huilende baby moet je eten geven of troosten en niet afwimpelen met een speen. Hoe ouder ze werd, hoe meer ze wakker was overdag en ook hoe vaker ze ging jengelen of huilen. En ik merkte dat ik steeds vaker die speen erbij pakte. De afgelopen maand had ze haar speen dan ook constant vast aan haar shirtje zitten met een speenkoord. Vooraf nooit gedacht van mijzelf! Inmiddels is Veerle ouder en heeft zij wat meer in de gaten. Ze slaapt eindelijk goed overdag (nog zoiets, maar daar schrijf ik binnenkort nog wel een keer over) en we hebben wat meer een ritme. En natuurlijk ken ik haar ook steeds beter. Dus die speen zit niet meer constant aan haar shirtje vast en ze heeft het niet meer zo vaak nodig. Al ga ik niet op pad zonder speen, want je weet maar nooit!

Op pad gaan kan ik gelukkig nog steeds. Uit eten gaan of winkelen, allebei vind ik erg leuk. Het liefst neem ik Veerle dan ook mee. Gelukkig kan dat, want als we weg gaan slaapt ze meestal de hele dag (met natuurlijk wel drinkpauze’s) in de kinderwagen.  Ik kan er ook echt naar uit kijken als ik wat leuks op de planning heb staan, want doordat je thuis zit met verlof heb je wel ineens een hele andere en kleinere wereld. Inmiddels kan ik er echt van genieten, want Veerle slaapt overdag nu heel goed, waardoor ik echt uren achter elkaar tijd voor mezelf heb. Dat was niet altijd zo, want er zijn ook dagen geweest dat ik aan het eind van de dag baalde dat ik helemaal niets had kunnen doen. Hoe lief en mooi ik mijn dochter ook vind, als moeder heb ik het echt wel nodig om iets te doen wat even niet met baby’s te maken heeft. Als Veerle nu overdag een uur of 3 a 4 achter elkaar slaapt, kan ik bezig met schoonmaken of met mijn blog. Heerlijk! Om vervolgens op de bank te ploffen met een tijdschrift en te hopen dat ze snel wakker wordt, want ik wil haar weer knuffelen!
Ik vind het heerlijk en luxe om 4 maanden met verlof te zijn, er voor haar te kunnen zijn en haar te zien groeien, maar ik ben er voor mijzelf wel achter dat ik van dit alleen niet gelukkig wordt. Het lijkt mij raar om straks weer aan het werk te gaan, maar ik kijk er ook echt naar uit!

Tot slot wil ik eindigen met mijn trots. Want wat kun je trots en verliefd zijn op je eigen kind! Mijn mobiel staat vol met foto’s en video’s van haar. Het liefst zou ik elke foto met mijn hele whatsapp lijst willen delen, haha! Haar eerste lachje was fantastisch en dat ze nu een hele grote smile opzet als ze een van ons ziet is natuurlijk het allermooiste! Verder probeer ik elke mijlpaal vast te leggen: voor het eerst kijken naar een knuffel, dat ze haar handjes heeft ontdekt en toen ze voor het eerst zelf een balletje pakte. Wat een kleine, maar stiekem o zo grote en fijne mijlpalen. Ik kijk uit naar alle mijlpalen die nog komen gaan en naar alle mooie herinneringen die we samen nog gaan maken! Het is geweldig om mama te zijn!

Fijne Moederdag voor alle mama’s (in spe)!

(Applausje voor jezelf als je dit artikel, met meer dan 1000 woorden helemaal hebt gelezen!)

Share:
Previous Post Next Post

Dit vind je denk ik ook leuk:

3 Reacties

  • Reply Monique

    Een ontzettend mooi en lief verhaal!
    Bertine, geniet van je 1e Moederdag! Geef Veerle een dikke knuffel van ons.
    Groetjes Monique.

    14/05/2017 at 07:32
  • Reply Laura

    Wat een leuk spontaan artikel, het lijkt me zo bijzonder om moeder te zijn!

    14/05/2017 at 08:10
  • Reply Roxanne

    Lief! En herkenbaar 😉

    16/05/2017 at 22:20
  • Laat een reactie achter